HUGO, DE VERANDERMANAGER

Hij is de laatste tijd veel besproken en vaak in het nieuws: Minister Hugo de Jonge. Een ogenschijnlijk joviale en zelfverzekerde bestuurder. De laatste tijd staat hij ter discussie. Is dat nu wel helemaal terecht? De politieke realiteit is keihard. De strijd om de gunst van de kiezer kent geen oponthoud, ook buiten verkiezingstijd. En laten we nu juist aan de vooravond van nieuwe verkiezingen staan.

Ik weet niet of het u is opgevallen maar vanaf het moment dat Hugo werd gekozen als de nieuwe voorman van het CDA veranderde onmiddellijk de manier waarop hij wordt bejegend. Dat het maar zeer de vraag is of een ander beter zou presteren op deze plek (mijnheer Wilders!). Dat Hugo zich het snot voor de ogen werkt, wordt niet betwist. Wat valt er te zeggen van Hugo de Jonge als verandermanager?

Dit wetende dat de aanpak van de COVID-crisis in feite meerdere projecten kent die zich simultaan voltrekken en dat Hugo de Jonge daarvan de programmamanager is. En vanzelfsprekend; ik begrijp ook dat de COVID-situatie geen gangbaar veranderproces is. Maar toch laten we gewoon eens even nagaan waarin hindsight de aandachtspunten voor Hugo de Jonge liggen.

1) Extra belasting
Hugo is al ‘gewoon’ minister en aanvaardt zonder aarzelen het takenpakket van Bruno Bruins, die het niet meer aankon. Daarnaast maakt Hugo enige tijd later bekend ook mee te dingen naar het partijleiderschap van het CDA. Hij wordt ook als zodanig gekozen. Nog een zware taak erbij. Dat blijkt te veel van het goede. Het gaat niet alleen om beschikbare tijd, nog meer komt
het aan op beschikbare energie.

2) Communicatie
Ik ben er verbaasd over dat leden van het OMT te pas en te onpas in allerlei
televisieprogramma’s verschijnen en daar hun licht laten schijnen over de situatie. Die verschillende versies leiden tot verwarring bij de burgers en wie krijgt dat op zijn bordje? Juist, Hugo de Jonge. Hij had hier van meet af aan afspraken over moeten maken, wie gaat waar zitten en wat is dan de boodschap?

3) Optimistisch
Optimisme is op zich niet verkeerd. Maar als verandermanager moet je waken voor een te rooskleurige inschatting. Het valt namelijk vaak, zo niet altijd tegen. Bovendien is het achterland van onze gezondheidszorg in hoge mate bureaucratisch van aard en sterk verkokerd. Uitspreken dat iets voor een bepaalde datum is geregeld, moet je alleen doen wanneer het
honderd procent zeker is.

4) Hoofdzaken/bijzaken
Een effectieve verandermanager is zelf geen deskundige tot op detailniveau maar heeft voldoende kennis van zaken om op de juiste momenten aan te voelen dat iets niet klopt. Hij/zij zal dan tijdig doorvragen en doorpakken. Het is evident dat De Jonge geen viroloog is, zijn achtergrond ligt in het onderwijs. Het lijkt erop dat hij iets te veel heeft vertrouwd op de
deskundigen en niet genoeg heeft doorgevraagd.

5) Stabiliteit
Het is nogal fnuikend voor het algehele vertrouwen wanneer je gaande het verandersproces de planning aldoor moet bijstellen. Het is even fnuikend wanneer je gaande de rit van koers verandert. En dat nu, is precies wat zich heeft voorgedaan.

En zo is Hugo onder vuur komen te liggen. ‘Collega’s’ van Hugo de Jonge zien hun kans schoon, de verkiezingen zijn immers in aantocht! Zij typeren hem als een ‘brokkenpiloot’ (Wilders), anderen willen hem als het ware onder het gezag van een regeringscommissaris plaatsen (Klaver), een vernederende vorm van demotie. Zeker, hij had het in bepaalde opzichten anders kunnen benaderen. Voor die evaluatie loopt hier trouwens niet weg. Vooralsnog deel ik de mening van veel anderen. Zullen we Hugo de Jonge
gewoon zijn karwei laten afmaken? Er is echt geen aanleiding om hem weg te sturen of onder curatele te stellen. En laten we na afloop van dit COVID-veranderproces met z’n allen de lessen daaruit trekken, de Tweede Kamer incluis.. Want wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.